آيا به قدر درهم است يا كمتر پس أحوط عدم عفو است مگر اين كه بداند كه از أولى كه به جامه رسيد كمتر از درهم بود وبعد شك شده در زيادتى آن ( مسألة 4 ) متنجس به خون حكم خون ندارد پس در كمتر از درهم آن هم عفو نيست ( مسألة 5 ) اگر خون كمتر از درهم را پاك كرد به تراشيدن ونحو آن ظاهر بقاء حكم عفو است ( مسألة 6 ) هر گاه خون كمتر از درهم در موضعي از جامه باشد مثلا ودفعه ديگر هم خون كمي به همان موضع برسد وتعدى از آن محل نكند يا تعدى كند ولكن مجموع به قدر درهم نباشد حكم عفو در آن باقي است ( مسألة 7 ) هر گاه خون غليظ مجتمعى باشد كه در حال اجتماع كمتر از درهم است واگر پهن شود به قدر درهم يا زيادة مىشود ضرر ندارد ( مسألة 8 ) هر گاه نجاستى غير از خون مثل قطره بول مثلا واقع شود بر خون كمتر از درهم وتعدى نكند از روى خون به محل طاهر وبجامه هم نرسد آيا عفو باقي است يا نه اشكال است واحتياط ترك نشود ( سيم ) از چيزهائى كه عفو است در نماز خواندن با نجاست آن لباسى است كه نماز در آن به تنهائى تمام نشود يعنى به مقدار ساتر عورت نباشد مثل كلاه وعرقچين وبند زير جامه وجوراب وكفش وانگشتر وخلخال ونحو اينها به شرط آنكه از ميته واز اجزاء نجس العين نباشد ومناط در ساتر آنست كه ستر عورت كند بدون علاج پس هر گاه كسى دستمالى را كه ستر عورت نمىكند مگر به بستن ريسمان ونحو آن عمامه يا شال خود كرده مانعى نيست از نماز كردن در آن هر گاه نجس شود واما مثل عمامه پيچيده كه ستر عورت مىكند هر گاه از هم باز شود معفو نيست مگر آنكه بعد از پيچيدن أو را بدوزند كه حكم كلاه پيدا كند ( چهارم ) محمول متنجس است كه به قدر ساتر نباشد مثل چاقو وپول نجس واما اگر به قدر ساتر باشد مثل آنكه جامه نجس را در جيب خود گذارد مثلا پس در آن اشكال است وأحوط اجتناب است وهم چنين أحوط اجتناب است از همراه داشتن أعيان نجسه در حال نماز مانند ميته وخون وموى سگ وخوك ( مسألة 1 ) ريسمان متنجسى كه زخم را بان بخيه زده اند در حكم محمول است به خلاف ريسمان وقيطان ودكمه ونوار كه در جامه به كار رفته وبا آن دوخته شده كه اينها از اجزاء لباس حساب مىشوند ودر نجاست انها عفو نيست ( پنجم ) جامه زن تربيت كننده طفل است هر گاه به بول آن طفل نجس شود خواه مادر باشد يا دايه تبرعا تربيت آن طفل كند يا مستأجره باشد آن طفل پسر باشد يا دختر واگر چه أحوط اكتفا كردن بر بول پسر است پس نجاست جامه آن زن معفو است به شرط